اوني که حالش خوبه  ديوونه اس

 

 

 

 

......

 تو باد باش

شعر می شوم

میرقصم لای انگشتان تو

من....

     

 

                              من همون گیج ِ بی حواس ِ توام.....

 

 

هوای تو...

 

 

هَنــوز عطـــر موی تـــ و

نرفته از هَــوایِ مَـــ ن

 

 

 

عطش....

                                                      

 

                                                          و تو حجمی  از سکوت شده ای  

                                میان هجوم بوسه های بی امان من...

 

 

 

 

 

و چنان آرامم که کسی فکر نکرد                       

                    
زیر خاکستر آرامش من چه هیاهویی ست                 

 

 

حکم...

 

   

                                   تمام اوقات من

                                با تو شرعی می شود

 

......

 

خوشبخت

خاطراتیست که بوسه های تو را دارد..

 

 

فاصله.....

 

 

ردیف لبهایت را می نوازم                           

شاید فاصله های بینمان به رقص درآیند                          

 

        

اسیر تو...

    

                           خشـــاب ِ لبانت را از بوســه پــُـــر می کنی 

                            و تنمـــ را زیــر بوســه هایت 

                            تیر باران...                 

 

    

                                    

انعکاس.....

 

 

هجوم خالیِ نفس های تو

های می شود مقابلِ هویِ متروکَم٬

تو تنها انعکاسِ این اطرافی...

               

 

 

عجب..!

 

دروغــ نمی گویم

اگـــر اینبـــار بگویم

دلم هوست را کــــرده

خودمــانیم عجبـــ دل ِ بی آبرویی دارم !

 

 

 

جای امن بودن....

 

         

                                      بی بهانه گم میشوم

        در پنهانی ترین زاویه از آغوشت

 

 

نیت....

 

    

استخاره میزنم                    

           ازبرگ برگ تنت                

       به نیت چشیدن شیرینی لبانت         

گاهی...

 

 

          از تنگه ی لبانم که عبور میکنی

                نشئه ی هوایت میشم

 

 

بازتاب...

 

                

                                لبخند که میزنی گیج می زند

                  انعکاس چشمانم

 

 

خراب میشوم...

 

 

 خراب برهنگی نفس هایت می شوم

     آن لحظه 

           که طاقت

                   کم می آوری

                      و

            پیله ی آغوشت تنیده میشود

                                                          برایم

 

 

  

   رقص را تجربه کن بر پیچ و تاب تنم

   تنها جامه من

   تن توست

   در این سیاهی مبهم

 

 

هوای تو...

 

           کنارت که هستم

       عمیق تر نفس می کشم

             هوای باهم بودنمان را

                        می بلعم

             مبتلا تر می شوم

 

 

تکرار تکرار

 

  چقدر سرد است

 وقتی نیستی و میخواهمت 

 

 فردا....

 ادامه امشب...

 درد پشت درد...

 

 

 

 

تب و تاب

 

آشفته ام....

            شبیه غزل های مولوی...

 

 

بنواز مرا...

 

 

تار

      میشوم میان نوازش دستان تو...

روز مبادا...

 

من اینجا دلم سخت معجزه میخواهد..

و تو انگار.....

معجزه هایت را گذاشته ای برای روز

                                              مبادا...

                برای من هرروز بی تو....

                       روز مباداست.......

Embrace...

این روزها داشتنت وسوسه ام میکند...

 آغوشم

حجم اندامت را میخواهد

برای لحظه ای آرام تر شدن..

این روزها ...

بی تاب تر از همیشه میگذرد...

بی تو...

عقب تر برو

بگذار بی تو نفس کشیدن را، تجربه کنم 

خوب میدانم ،

مادام که نباشی

هوا بی منطق نفس گیر میشود

برایم

 

اندوهت را به برگها بسپار...

اولین روزهای پاییزت بخیر....

دوراهی...

 

باز امروز میان واژه ها

انگار درگیرم....

میان

تن تبدار تو و

دل بی تاب یک لیلا.....

این بار....

 

این بار مینویسمت...

و تو را...

میان اصطکاک کاغذ و مداد...

گیر خواهم انداخت...

شاید اینگونه بشود تو را

تجربه کنم...

چگونه؟

اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست

به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم

مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد

مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم

بگو معنی تمرین چیست ؟

بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟

بریدن از خودم را ؟

راز..

 

بعضی چیزها را نمیتوان بر زبان راند..

مثل پچ پچ های گل های باغچه

یا

راز دلتنگی من به تو...